Ni Ni Ya Mo Mo

“Ik spreek geen Arabisch. Ik dacht altijd dat “muilela” de naam van mijn oma was, terwijl het gewoon “oma” betekent in Marokkaans-Arabisch. Ik heb een wankele, ambivalente en ongemakkelijke relatie met mijn Marokkaanse afkomst. Ik ben Frans, met een Franse moeder en een Marokkaanse vader. Mijn vader legde zichzelf op om aan de Franse identiteitsnormen te voldoen, om te bewijzen dat hij erbij hoorde. Hij deed er alles aan om ervoor te zorgen dat zijn kinderen zich Frans voelden. Ik heet Guilhem, mijn broer Florent. Onze echte achternaam is El Chater, maar die is verfranst naar Chatir.”

Ni Ni Ya Mo Mo sluit aan bij de brede vraag naar de complexiteit van een erfenis: de verborgen sporen die zij achterlaat, de verantwoordelijkheid die we erin dragen en de vrijheid in hoe we ermee omgaan, een erfenis die ons niet helemaal toebehoort.

Vertrekkend van een zeer dierbare en intieme herinnering, het wiegeliedje “Ni ni ya mo mo” dat zijn vader hem als kind voorzong, verkent Guilhem Chatir samen met dansers Bilal El Had en Karima El Amrani, dit onontgonnen deel van zijn afkomst, dat altijd zijn dromen en fantasieën heeft geprikkeld. Bijna een freudiaanse verspreking van een vader die dacht alles gladgestreken te hebben om zijn integratie te bevorderen.

‘s Nachts, wanneer onverwachte relaties mogelijk worden en slapende herinneringen ontwaken, ontstaat er ruimte voor de ongeremde viering en lichamellijk genot. ontstaat er ruimte voor de ongeremde viering en lichamellijk genot.

David Laborgne

David Laborgne